Leestijd: 3 minuten

Als klein meisje droomde ik over een huis. Een huis met een hond, een mooie tuin, kinderen en een ‘mooie’ man. Maar toen viel mij droom in duizend stukjes.

Nooit had ik gedacht dat ik lesbisch zou zijn. Ik wist wel wat het was en ik vond het niet erg, maar dat ik het zelf zou zijn zeker niet. In groep acht lachte ik net zo over piemels en het woord ‘bal’ als mijn leeftijdsgenoten. Ik werd ouder en ik heb in de tweede klas zelfs een ‘vriendje’ gehad. Vriendje is een groot woord, want verder dan een kusje is het nooit gegaan. Nog nooit het idee van…

Maar toen.. Ik weet het nog zo goed. Ik ging naar het MBO, 1e klas. En ineens merkte ik het, ik ben anders.. nog niet wetend wat. Maar ik was geen meisje, meisje, geen tutje, ik hielt van sneakers en niet van rokjes, met hakken. Toch deed ik mijn best om bij de tutjes te horen. Dit heb ik dan ook niet langer dan een week volgehouden.

En ineens merkte ik het, ik ben anders..

Er was één meisje in de klas en wij hadden gelijk een klik. We vonden dezelfde dingen leuk, dachten over veel dingen hetzelfde. We zaten echt samen op één golflengte. Toen kwam het gesprek, zij kwam uit de kast… En ik schrok, zo enorm. Nog nooit had ik iemand van zo dichtbij die lesbisch was. En ik vond het super, maar toen vielen er bij mij ook veel puzzelstukjes op zijn plaats, maar tegelijkertijd was het één warboel.

In de trein naar huis, en ik kon haar coming-out maar niet loslaten, ‘wat als ik? nee, ik niet, maar misschien wel?’ Ik pakte mijn telefoon en ik begon een bericht te schrijven. Dat ik het zo ontzettend knap vond, dat ik het niet erg vond, dat ik het begreep en toch wel van haar hielt. En dus ook dat ik ook ‘vreemde’ gevoelens voelde, dat ik ook gedachten had, en dat dat dus een zwart gat voor mij was.

ik kon haar coming-out maar niet loslaten

Met de trein reisde ik een half uur, en zo lang heb ik ook over het typen gedaan. Mijn hart ging te keer, zou ik dit nu wel moeten doen? Maar wat als het niet zo is. Ze reageerde natuurlijk super liefdevol, en gaf mij enorm veel tips. Om achter mijn ware aard te komen. Waar kwamen de gevoelens en gedachten vandaan? Ik huurde boeken bij de bieb, zocht forums op internet. Ik zocht columns, coming-out verhalen. Ik keek filmpjes. Ik vond het lastig. Want mijn droom viel in duigen.. Maar er kwam een heel andere droom voor in de plaats.

Acceptatie is een proces, een heel lang proces.. Ik weet niet of ik al klaar ben met dat proces, en of ik ooit klaar zal zijn. Want het is en blijft altijd een ding. Altijd bewijzen, altijd vragen, altijd scheven blikken en altijd een beetje angst. Maar het heeft mij wel geholpen tot een gelukkiger mens, een kleurrijker mens, en een gezonder mens.

Tot op de dag vandaag ben ik mijn beste vriendin ontzettend dankbaar. Als zij er niet was geweest.. Dan was het lang niet zo’n proces geweest als nu. Dan zat ik misschien nog steeds in een grijze regenwolk. Ik ben dankbaar dat ik haar heb mogen leren kennen en de hulp die ze mij heeft gegeven. Het luisterend oor en de tranen die ze heeft opgevangen wanneer dat nodig was. Samen hebben we ‘het pad’ bewandeld, want zij had ook nog veel onbeantwoorde vragen. Samen stonden we sterk en samen konden we de hele wereld aan. En nu nog!

Jessica N.

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in