Leestijd: 3 minuten

De jongste wordt 10 jaar. Een lustrum. Waarom jaren in 5-tallen lustrum worden genoemd vind ik overigens grote onzin. Welke malloot heeft dat verzonnen. Hou totaal niet van geijkte paden. Maar ook de uitdrukking ‘buiten de geijkte paden’ vind ik dom, ik vind eigenlijk momenteel alle uitdrukkingen, gezegdes en spreekwoorden dom. Omdat je daarmee iets origineels wilt zeggen wat herkenbaar is voor anderen en wat bovendien ook nog eens heel intelligent staat? En waarom zou ik iets origineels zeggen om intelligent over te komen? Wat maakt dat voor indruk en waarom zou dat indruk moeten maken?

Vermoeiend dit zwaar-op-de-hand-gedrag, zullen wel overgangshormonen zijn. Ík word zelfs moe van mijn gedachten, laat staan een ander. Ik wilde vandaag even snel een column in elkaar flansen over kinderen van homoseksuele ouders en de drukte en familie er omheen. Maar vandaag ben ik in grafstemming en zie dan maar iets leuks en origineels uit je mouw te schudden.

Het is maar goed dat mijn ex-vrouw en ik uit elkaar zijn, dezelfde leeftijd en dezelfde aftakelingsverschijnselen. Anders hadden we elkaar nú wel de tent uit gevochten en moesten we alsnog alle spullen verdelen, ons kind een klap op laten lopen, ik weer op huizenjacht, ruziën over de verdeling van de retro-inrichting – die zij 3 jaar later alsnog allemaal krijgt – en daarna de tijd moeten nemen om alles te verwerken. Wat een geëmmer.

Ze heeft nu een vriendin die al helemaal door die overgang heen is als het goed is, bovendien kan ik me niet voorstellen dat zij ooit een rothumeur zou kunnen hebben (onuitstaanbaar bijna, zo één die er altijd goed uit ziet, grappig is…. Kortom, waar niets over te zeuren of roddelen valt). Wel heel fijn voor mijn ex. Ik heb om de vrouwheid te beschermen daarom nu maar voor een man gekozen, dat soort schijnt minder gevoelig te zijn… hoewel. Weer een vooroordeel die niet klopt.

Any way, laat ik terug ‘op het pad’ (kots) gaan waarop ik mij begaf…. De jongste wordt 10 jaar. Omdat iemand ooit heeft bedacht dat je dat dan op een speciale manier kunt vieren omdat 9,5 of 10,7 jaar daar niet geschikt voor zou zijn. Inderdaad, ik houd van herhaling, als ik een boodschap breng op verschillende manieren dan…. tja… wat bereik ik daarmee. Denk dat ik toch weer ongesteld moet worden. Oh, ik ben ook net gestopt met roken en vergat mijn nicotinepleister te vernieuwen. Zou dat het zijn?

Tussen de soep en de piepers door maak ik nog even ruzie op de app met mijn oudste zoon, die boos is omdat ik het eng vind mijn jongste bij hem in de auto mee te laten rijden. Jules heeft ons pas vol trots staan vertellen dat ze wel 200 km per uur reden. Ik ben nijdig omdat hij me niet begrijpt en zet de gezelligheid maar even on hold. Djiezus, weer zo’n domme uitdrukking on-hold, hoe kom je erop, wie verzint die onzin! Het is engels en dat staat natuurlijk sofisticated. Dochterlief ga ik maar even helemáál niet contacten, want 2 dezelfde karakters tijdens een app-gesprek nu gaat hem ook niet worden, dus haar ontzie ik maar. Zíj geluk dit keer, de bofkont.

Mijn jongste wordt 10 jaar. Jahaaaaa. Nu weten we het wel. Om een of andere vage reden bedenken we dat het leuk zou zijn om juist nú alle kanten van zijn familie uit te nodigen. Dat zijn dus 2 lesbomoeders en 2 homovaders (huh? Staaltje tautologie of is het pleonasme?), waarvan er 1 stel uit elkaar is en allebei een nieuwe partner hebben, met achtereenvolgens ook weer broers, zussen en ouders en waar ons ventje ook weer (een soortement van) familie van is. Het wordt een bonte verzameling van mensen (wat een oud hollandsche bewoording). Grappig dat Jules iedereen wél kent en zij hem (tssss, is ook wel handig als je jarig bent). Dat geldt niet voor alle nieuwe aanhang, zij kijken hun ogen uit en begrijpen niets van de familie-lijnen, één troost… wij zelf ook niet.

Het (toenmalige) vriendje van Tim wil alleen maar weten wie de biologische ouders zijn. Aan de rest begint hij niet eens, dat snap ik wel. Hij is direct mijn favoriet (op dat moment), dat zijn al die jongens die Tim mee naar huis neemt omstebeurt (wélles, volgens de van Dale en Prisma mag dit informele taalgebruik van deze term ook!). De verjaardag is gezellig, maar ook heel apart en vooral vermoeiend. Waarom ging ik dit eigenlijk vertellen!

Geen idee waar het nou eigenlijk over gaat, hak op de tak, wat is de moraal van dit…. Maar ik voel me wel beter nu, beetje zaniken en zeuren zonder richting en het dan het een column noemen. Lang leve de oude vrouwen hormonen en ontwenningsverschijnselen! Zucht.

Laura
Mijn naam is Laura. Ik beweeg me volop in de LHBTQ+ wereld. Ik ben zelf bi, heb geweldige kinderen, een gay-zoon (25), dochter (24) en als extraatje nog een zoontje (11) van een donorstel, deze heeft dus 2 vaders en 2 moeders. Daarnaast maak ik hobbymatig kleding voor drags.

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in