Leestijd: 3 minuten

Hoii mijn naam is Jesse en ik ben 18 jaar. Dit is mijn 1e column op Queerzine, ik hoop dat jullie de column leuk vinden!
Mijn column gaat over mijn coming out en over de zoektocht naar mezelf.

Het begon allemaal in de 1e van de middelbare school toen ik 13 of 14 jaar was. Ik dacht altijd dat ik meisjes wel heel erg leuk vond totdat wij seksuele voorlichting kregen op school. Nadat ik les had gekregen over hoe de voortplantingsorganen werken en eruit zien merkte ik dat ik begon te twijfelen of ik meisjes wel echt zo leuk vond.

Na deze les begon ik te zoeken op het internet waarom ik jongens veel aantrekkelijker vond dan meisjes, toen kwam ik erachter dat er nog zoveel meer is dan alleen maar hetero. In deze zelfde tijd was ik heel erg onzeker en werd ik ook regelmatig uitgescholden omdat ik de diagnose van autisme had gekregen. Hierdoor was ik heel er bang om anders te zijn dan de andere kinderen. Door deze angst accepteerde ik het niet volledig dat ik homo ben en dacht ik dat ik bi seksueel was.

Toen ik na de 2e klas naar een andere school ging merkte ik dat er een hele andere sfeer hing dan op mijn oude school.
Er waren al een aantal jongens uit de kast als homo en iedereen accepteerde het. Na een aantal maanden werd ik voor het eerst verliefd op een jongen. De gevoelens die ik toen voor iemand kreeg had ik nog nooit voor iemand gehad. Dat was het moment dat ik mezelf realiseerde dat ik helemaal niet bi be, maar dat ik alleen op jongens val. Helaas was ik nog steeds te bang om het tegen mensen om mij heen te zeggen. Nadat ik mijn examen gedaan had en ik de film: Love, Simon zag, kreeg ik moed om uit de kast te komen. Helaas ging ik de dag nadat ik de film zag, een week naar Barcelona met mijn school. De hele vakantie zat ik te denken wanneer ik uit de kast zou komen en of ik het wel zou durven.

Totdat ik de dag voordat wij weer naar Nederland gingen in een keer de drang kreeg om het tegen iemand te zeggen. Dat heb ik dezelfde dag nog gedaan, nadat ik een hele dag nagedacht had over of ik het zou doen nam ik om precies 12 uur in de nacht de beslissing om het tegen een docent te zeggen die ik vertrouwde. Toen ik naar deze docent zocht werd ik al duizelig in mijn hoofd van de zenuwen, en toen ik haar eenmaal gevonden had en had gevraagd of ik misschien even met haar kon praten kreeg ik het ook nog benauwd en mijn benen voelde als spaghetti sliertjes.

Nog geen 5 minuten later had ik het verteld. Ze reageerde heel erg lief en het voelde zo bevrijdend. Toch zat ik nog steeds te piekeren over dat ik ook naar de rest uit de kast wou komen.

Eenmaal thuis aan gekomen stelde mijn zus voor om een wandeling te maken samen met Koda (onze hond), mijn moeder wou ook mee maar daarop antwoordde ik dat ik dat niet wou. Ik zag namelijk de perfecte kans om het tegen mijn zus te zeggen. Ik had mijzelf namelijk voorgenomen om het als eerste tegen mijn zus te zeggen. In de auto op weg naar de plaats waar wij gingen wandelen was ik heel zenuwachtig wat mijn zus opmerkte. Terwijl wij aan het wandelen waren vertelde ik het aan mijn zus en zij reageerde super lief en gaf mij een knuffel waarna ze zei dat alle puzzel stukjes in elkaar vielen. Na dit moment kwam ik geleidelijk naar meer vrienden uit de kast en uiteindelijk ook naar mijn ouders.

Nadat ik uit de kast gekomen was voelde ik mijzelf als herboren, ik was een totaal ander mens. Ik maakte bijvoorbeeld makkelijker vrienden omdat ik er meer voor open stond en er ging bij mij een knop om waardoor het voor mij niks meer uitmaakte wat andere mensen van mij dachten.

Nadat ik uit de kast kwam voelde het alsof ik vrij was. Ik hoefde er niet meer aan te denken over of iets te vrouwelijk klinkt wat ik zei. Ook voelde ik mezelf eindelijk vrij om de kleding te dragen die ik leuk vond maar wat ik nooit durfde te dragen omdat het “anders” is. Eindelijk durfde ik mezelf te zijn en ik voelde me steeds zelfverzekerder. Het maakt mij niet meer uit wat mensen over mij denken als persoon, als ik zin heb om nagellak te dragen dan smeer ik nagellak op m’n nagels. Ieder mens is uniek, wie je bent dat maakt je speciaal. Als iedereen hetzelfde zou zijn zou de wereld een hele saaie plek zijn. Ik ben ik en jij bent jij en dat is voor mij goed genoeg.

2 REACTIES

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in