Leestijd: 3 minuten

In mijn vorige blog hebben jullie kunnen lezen hoe het voor mij was om erachter te komen dat ik niet op mannen viel. Vandaag ga ik er verder op in hoe de wereld voor mij veranderde als persoon, hoe ik in mijn bubbel leefde en hoe dit mij heeft gevormd.

Mijn wereld stond natuurlijk even helemaal op zijn kop, mijn eigen ik was ik kwijt, maar tegelijkertijd had ik hem gevonden. Een leven een wereld die voor mij zo onschuldig leek, nam plaats voor vele vraagtekens. Hoe moet ik nu zorgen voor een gezin? Hoe moet ik de wereld vertellen dat ik anders ben? Moet ik het wel vertellen? Is het niet gewoon een fase? Maar wat als ik nu niet de juiste keuze maak? Wat als niemand mij niet meer leuk vindt? De vragen gingen als een raceauto over het circuit, en ik probeerde ze in te halen, maar natuurlijk lukt dat niet als je alleen maar rent.

Eenmaal achter mijn ‘probleem’ gekomen moest ik dingen op een rijtje zetten, ik moest nadenken. Ik wilde rust, maar tegelijkertijd het van de daken schreeuwen. Het voelde als een groot geheim. Want op mijn beste vriendin na, wist niemand het.. Hoe vaak ik huilend en schreeuwend in mijn kussen heb gelegen. Hoe vaak ik de vragenlijsten opnieuw heb ingevuld. Hoeveel boeken ik heb gelezen over anders geaard zijn. En natuurlijk heb ik ‘erotische’ filmpjes bekeken op internet. Er was geen twijfel meer, ik was echt lesbisch.

Hoe vaak ik huilend en schreeuwend in mijn kussen heb gelegen.

Het was geen fase, het was en is hoe ik ben. Hoe ik het voelde, en gewoon hoe het was. Ik was en ben gewoon lesbisch. Eenmaal die woorden in de spiegel tegen mijzelf te hebben gezegd, deed het pijn. Want ik wilde niet, niet (weer) anders zijn, niet abnormaal zijn, niet mezelf in een hokje plaatsen, niet mezelf lelijk en stom vinden. De vraag waarom ik? Kwam vaak aan bod, waar heb ik dit aan verdiend? Waarom moet mij dit overkomen..

Nog steeds wist mijn omgeving van niets, het was mijn geheim en niemand mocht het weten! Langzaam veranderde ik in een echte pot, maar jongens dan bedoel ik ook een echte, echte pot. Mijn haar ging eraf, ineens ging ik naar de mannenafdeling voor kleding. Droeg ik neppe studs in mijn oren. Ik dacht dat dat zo hoorde…. (natuurlijk niet) En ja er zijn vrouwen die lesbisch zijn en zich zo kleden en dat is prima! Maar het was niet ik. Toch kon ik niet zo makkelijk terug. Ik was immers de thug girl Jessica geworden. En ik raakte dus ook in een depressie.. Een zwart gat van ellende, van conflicten. Op mijn depressie kom ik nog een andere keer terug, omdat dat een groot element in mijn leven is geweest, wil hier flink op inzoomen.

Ik was Jessica, een jongensachtige meid, die jongens kleding droeg en er uit zag als een ruige boer. Dat was prima, want als je er zo uit ziet dan durven mensen niet zo dichtbij te komen. En dat is juist zo veilig.. (dacht ik).

Zelf acceptatie is een lang proces als het niet gewoon een levenslang proces is. Het is steeds weer vallen en opstaan. Steeds opnieuw jezelf bewijzen, jezelf moed inspreken. En dat is moeilijk en soms heel stom. En lijkt het een oneindig lange weg, maar ooit, op een dag zal er een afslag zijn, die er voor zorgt dat je een andere keuze kunt maken. Keuzes voor je toekomst, voor je dromen en voor jezelf.

Dat deed ik uiteindelijk dus ook. Het ging om mij, niet om hoe andere mensen mij zien. En ik hoefde er ook niet uit te zien als een über, jongensachtige, pot. Ik mag er ook vrouwelijk uitzien. Op internet zocht ik stukken van regenboog familie’s, dat stelde mij zeer gerust. Ik zocht vloggers op internet. En ik deed mijn ding. Ik kwam erachter dat ik best mijzelf mocht en kon zijn. Dat iedereen op de wereld zijn eigen pad bewandeld. En ja de ene heeft meer obstakels dan een ander, en ja het leven is soms oneerlijk. Maar hé, dat is oké. Ooit zei iemand: what doesn’t kill you, makes you stronger.

ik hoefde er ook niet uit te zien als een über, jongensachtige, pot.

Het proces is nu nog lang niet klaar, maar mijn zelfacceptatie dat ik op vrouwen val dat is goed. Al is het nog iedere keer de vragen, nog iedere keer bewijzen dat het geen keuze is. En ja het is vissen in een kleine vijver naar een leuke partner. Maar ook dat komt goed.

Op mijn onderarm staat de tekst: Never give up. Ik heb deze tattoo laten zetten in een zware tijd, en regelmatig herinnert de tekst aan mij dat ik dus ook niet mag opgeven.

Alles komt goed! Wees en blijf jezelf! beter kun je niet zijn.

Bedankt voor het lezen

Jessica N

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in