Leestijd: 3 minuten

Je weet dat het moet, je weet dat het ‘hoort’ en je weet dat het nooit makkelijk zou zijn. Vandaag ga ik jullie dan vertellen over mijn coming out. Ooit hoop ik toch echt dat we niet meer uit de kast hoeven te komen. Dat je gewoon kan zeggen: kijk pap, mam dit is mijn liefde.

Na maanden met ‘het geheim’ te hebben geleefd, komt er ergens een moment waarop je beseft.. Het wordt toch tijd dat ik het mijn ouders vertel… Je staat doodsangsten uit, want eigenlijk wil je het helemaal niet vertellen. Alle spookverhalen gaan door je hoofd. Ze willen wij niet meer, ze vinden mij mislukt. Ze vinden mij vies. Wat als ik op straat kom te staan? Maar niet alleen mijn ouders, God, nee ook mijn overgroot ouders. Mijn vrienden. Mensen van hobby’s. Allemaal mensen waaraan ik moet moet bewijzen en vertellen dat het geen fase is, maar dat ik gewoon zo ben. En dat ik dat lastig vind.

Laten we voorop stellen dat mijn omgeving heeft gereageerd zoals ik wens dat het dit bij iedereen zou gaan. Niemand, maar dan ook helemaal niemand heeft een vervelende opmerking gemaakt. Natuurlijk krijg je vragen maar dat blijft. Mensen zijn onwetend. mijn moeder was de eerste (op mijn vriendin na) die ik het vertelde. Met knikkende knieën, een hartslag van 120 vertelde ik het. Mam, ik moet je wat vertellen, ik denk dat ik niet op jongens van. Met het cliché antwoord dat ik kreeg, was ik maar al te blij. De woorden die ze zei: Dat wist ik toch al lang, maar ik ben blij dat je het mij hebt verteld.

Al gauw volgde mijn opa en mijn oma. Mijn broertje heb ik het eigenlijk nooit echt verteld. (mijn broertje en ik hadden niet altijd de beste band) Her en der wat ‘vrienden’ maar die sprak ik al niet echt meer ofzo, wat maakt dat ik het nog aan één iemand moest vertellen. Mijn papa, mijn rots in de branding, mijn liefste vriend, mijn voorbeeld, mijn lieve papa. Trouwens aan alle mensen die ik het vertelde reageerde niemand vervelend. Zelfs mijn opa niet, die toch wel een beetje oubollig is in dat soort dingen.

Maar oké, mijn papa. Vier keer heb ik een poging gedaan. In die tijd kon ik nog echt genieten van liggen bij mijn vader. Gewoon tegen hem aan, luisterend naar zijn hartslag.. (ik ben echt een vaderskindje) en al een paar keer wilde ik het zeggen, al een paar keer… Maar ik kon het niet… Ik wist hoe hij dacht over homo’s, die waren vies, en die deden stoute dingen. Ook waren ze overdreven, zochten ze aandacht. Twee vrouwen was dan wel weer sexy, maar niet als het echt zou zijn… Bij mijn moeder had ik een hartslag van 120, bij mijn vader had ik er 1 van 160. Echt waar. Uiteindelijk had ik toch de ballen. Ik ging het hem vertellen. Ik zei: ik moet je wat vertellen, ik val niet op jongens, ik val op meisjes… Jezus wat was dat zwaar! Hij zei, ik weet dat je me dit al een tijdje wil vertellen, je weet dat ik het niet zo heb met dit soort dingen. Maar het is goed zo, als je maar gelukkig wordt. Pffff, deze reactie had ik niet verwacht. Ik had een hele kwade boze vader verwacht. Maar het was oké.

Ik wens oprecht iedereen zulke positieve verhalen, echter weet ik dat ik geluk heb. Ik heb geluk dat mijn wiegje in Nederland woont, dat mijn ouders mij accepteren om hoe ik ben. Want helaas komt het maar al te vaak voor dat dit niet zo is. Dat kinderen worden mishandeld, dat er gemeen en boos wordt gedaan. Ik wens iedereen gewoon echt geluk en blijdschap. Dat een ieder gewoon verliefd mag zijn. En dat er niet percé een woord aan moet worden gehangen van lesbisch of homo. Maar gewoon verliefd, gewoon gelukkig, gewoon jezelf en gewoon blij.

Ik ben blij dat mijn leven geen grote leugen is. En dat ik lekker mezelf mag en kan zijn.

Hopelijk zien de komende generaties geen zwart wit, maar alle kleuren van de regenboog.

Bedankt voor het lezen,

Jessica N.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in