Leestijd: < 1 minuut

Er zijn herinneringen in je leven die je nooit kwijt zal raken en die ook altijd een beetje pijn blijven doen. Soms gebeurt er iets dat je daar weer bewust van maakt. Zo een ervaring had ik vandaag.

Ik ben tot mijn 16e opgevoed als Jehova’s getuige en ben ook op 11-jarige leeftijd gedoopt zodat ik mij een echte “broeder” kon noemen. Door wie ik als persoon ben en door mijn keuzes ben ik op mijn 16e dus “uitgesloten”. Dat wordt landelijk met alle Jehova’s getuigen gedeeld. Vanaf dat moment mag niemand uit de gemeenschap nog contact met je hebben of met je praten.

Ik woonde nog bij mijn (gelovige) ouders. De spanning die dat met zich meebracht was groot. Als ik het huis binnenkwam, ging mijn vader liever weg ,zodat hij niet met mij onder een dak hoefde te zijn. Wat God (Jehova) volgens hem zegt, is belangrijker dan de onvoorwaardelijke liefde die je voor je kind zou moeten voelen. Dat deed toen veel pijn en dar doet het vandaag weer.

Ik ben met mijn zus en haar dochter via sociale media wel verbonden, zonder dat er contact is. Daardoor kan er soms dus iets voorbijkomen, waardoor je weer herinnert wordt aan die pijn. De pijn die je voelt als je door de mensen die je zouden moeten steunen, op een dood spoor wordt gezet om wie je bent!

Dat zou nooit mogen gebeuren. Geloof of geen geloof!

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in