Leestijd: 4 minuten

Toen ik mijn eerste column aan het terug lezen was, kwam ik er achter dat ik helemaal niet heb verteld wat ik nou precies met LHBTI+ te maken heb. En eerlijk gezegd weet ik wel waarom ik het onbewust niet in mijn eerste colum heb benoemd. Want het is niet iets wat je bij een eerste kennismaking zou ‘moeten’ delen, toch? Ik ben deze colums gaan schrijven met een doel, om mensen te informeren, maar ook vooral om mensen te helpen. Daarom vind ik het ook belangrijk dat er normaal over gedaan kan worden en dat hopelijk over een aantal jaar het helemaal niet meer iets hoeft te zijn wat je ooit zou ‘moeten’ vermelden. Maar voor nu is het dus belangrijk dat er ervaringen gedeeld worden om het makkelijker te maken.

Ik ben opgegroeid in een gezin van 3. Mijn vader, moeder en ik (tot mijn 9de, daarna zijn ze gescheiden). Ik zat op een katholieke basisschool en in mijn omgeving kende ik niemand die niet hetero was. Ik heb in heel mijn basisschooltijd nooit iemand gehoord over homo, lesbisch of bi zijn. Laat staan over transgender zijn.

In de zomervakantie van 2013 (ik was toen 12) ging ik op vakantie samen met mijn moeder. Op de camping waar wij zaten was ook een animatie team voor de kinderen. Op de dag dat we aankwamen werden de kinderen in groepjes verdeeld en omdat het niet goed uitkwam met leeftijden werd ik bij de wat oudere meiden gezet. Met dit groepje, en een meisje van de animatie moesten wij opdrachten gaan uitvoeren. Dit meisje van de animatie (19 jaar) maakte een hele gekke indruk op mij. Ik voelde mij raar in haar bijzijn en had mij nog nooit zo bij iemand gevoelt. Het was zelfs zo erg dat ik voor haar sommige opdrachten wilde gaan uitvoeren die niemand anders wilde doen om indruk te maken. Ik begreep totaal niet wat er met mij gebeurde.

De dagen die er op volgde bleef ik maar bij haar in de buurt, als we weer een spelletje gingen spelen wilde ik bij haar in het team en als ik dat niet zat vond ik het ook gelijk niet meer leuk. Ik snapte niet wat er met mij gebeurde maar besloot toch het voor mezelf te houden en te genieten van de momenten dat ik daar nog was. We hebben ook nog 2 bonte avonden gehad in de tijd dat wij daar waren. Omdat het voor dat meisje haar eerste jaar was in de animatie kreeg ze een ontgroening. Ze kreeg een bak met ijskoud water over zich heen gegooit en terwijl iedereen moest lachen vond ik het zielig voor haar en wilde ik haar een knuffel geven.

De rest van de vakantie was ik heel vaak bij haar in de buurt en deed er alles aan, als ik haar zag, het zo te regelen dat ik zo lang mogelijk naar d’r kon blijven kijken, zonder dat zij of nog erger dat mijn moeder het door had. Omdat wij de laatste 2 weken van de zomer vakantie op de camping waren ging de animatie mee terug naar Nederland. We waren met de bus en het was zo ongeveer 22 uur rijden. De laatste week was het niet meer zo heel druk dus in de bus was het ook redelijk rustig. Omdat ik wagenziek ben mocht ik voorin zitten waar ook de animatie zat. Ik was helemaal blij omdat ik dan stiekem naar haar kon kijken en hun gesprekken kon afluisteren. Mijn moeder zat naast me en hoorde die gesprekken dus ook. Op een gegeven moment zei ze tegen mij dat ik maar alles moest vergeten wat ik daar hoorde. Dat deed ik natuurlijk niet. Ik luisterde heel goed naar de gesprekken en zeker die van haar. Tot op de dag van vandaag weet ik grote delen van dat gesprek nog en dat is ruim 7 jaar geleden.

Op het moment dat we op de verzamelplek aankwamen en we afscheid gingen nemen kreeg ik nog een knuffel en moest ik echt mijn best doen om niet te gaan huilen, want op dat moment besefte ik dat ik haar nooit meer zou zien. Ze woonde namelijk best ver weg en bovendien was ze 7 jaar ouder en iemand van de animatie. Dus toen we thuis kwamen en mijn moeder ging bijslapen van de reis heb ik eerst keihard gehuild, en ook erg lang voor mijn doen. Daarna heb ik heel lang, echt wel een paar weken, nagedacht over wat dit zou kunnen zijn. Het was absoluut niet bij mij opgekomen om het te gaan opzoeken.

Een paar weken later moest ik er nog steeds aan denken en ze bleef maar door mijn hoofd spoken. Toen heb ik toch maar de stap gezet om op te gaan zoeken wat dat gevoel was. Ik typte letterlijk in op google: ‘Waarom krijg ik kriebels in mijn buik?’. Hier kwam uit dat ik waarschijnlijk verliefd was, maar hoe was dat mogelijk ze is een meisje en ik ook. Er gingen weer een paar dagen over heen voordat ik verder ging met zoeken. Op een gegeven moment kwam ik bij het ‘hokje’ lesbisch. En toen ik zo’n leuk quizje had ingevuld met de vraag ben ik lesbisch? Wist ik het zeker, ik ben lesbisch. Ik word verliefd op meisjes en jongens boeien mij echt helemaal niets. Op mijn middelbare school liepen echt heel veel jongens rond maar ik heb nooit gedacht: Daar zou ik wel een relatie mee willen. Met de meisjes daarin tegen op mijn middelbare school wel. In de periode van mijn middelbare school wist ik het dus zeker, maar daar over praten was een ander verhaal. Op een gegeven moment ben ik wel begonnen om het te vertellen aan mensen, maar op school heb ik nooit mezelf durven zijn.

In mijn ontdekkingstocht naar mijn seksuele geaardheid heb ik niemand in vertrouwen genomen. Pas toen ik het zeker wist ben ik het aan mensen gaan vertellen. Achteraf gezien baal ik hier enorm van, want hoe fijn is het dat je met een vriendin of vriend, al is het er maar 1, het hier over kan hebben. Dus voor iedereen die twijfelt, je hoeft het niet alleen te doen. Neem iemand in vertrouwen en durf je het niet aan iemand uit je omgeving te zeggen ga online opzoek. Er zijn genoeg mensen die jou hier bij willen helpen. Want geloof mij wat had ik graag iemand gewild waarmee ik dit had kunnen delen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in