Leestijd: 4 minuten

Niemand wist het. Ik wist zelf niet eens wat het was. Twaalf was ik, en een niet zo populaire brugklasser. Saskia heette ze. Het duurde even voordat ik het door had. Oh nee, is dit echt? Ik ben verliefd!

Maar ze is een meisje, en ik ben ook een meisje. En dat vond ik niet leuk, op zijn zachts gezegd. Ondanks dat mijn moeder altijd tegen mijn broertje en mij zei dat het okay is wanneer je verliefd wordt op iemand van hetzelfde geslacht als jij, en dat we gewoon thuis mochten komen met wie we dan ook lief hadden.. Zag ik het niet als iets wat normaal is. Het voelde alsof ik de enige op de hele wereld was met dit probleem.

Ik was nog zo jong en al gewend aan het feit dat ik dat ene meisje was die nooit verkering had. Op een enkele jongen na, vond ik ze allemaal stom. En dat vond ik al vervelend genoeg, want ik was al op heel jonge leeftijd onder de indruk van de liefde en wilde ook stiekem handje vasthouden. Maar hoe verwarrend is het, als je dan toch oprecht iets voelt voor iemand van hetzelfde geslacht? Ik wilde het niet. Dat handje vasthouden niet, die rode boei als ze me aankeek niet, die verlegenheid waar ik me pijnlijk bewust van was niet.

Het is niet goed, ik ben raar, mijn klasgenootjes hebben dit toch ook niet? Oh, wat was ik teleurgesteld in de liefde. Terwijl ik nooit afkeurend tegenover anderen stond die anders geaard waren dan hetero.

In de pauze zat ik vaak tegenover haar. Onder de tafel raakten onze voeten elkaar per ongeluk. Ze lachte, maar ik werd rood. Niet alleen m’n wangen, maar tot in hart en ziel voelde ik schaamte. Uiteraard onterecht, maar liefde is niet te sturen. Zeker niet als je twaalf bent, maar ook nu voel ik me een stuurloze kapitein die het nog steeds niet snapt. Ze heeft het nooit gemerkt, nooit geweten. Wellicht nu ze deze column ergens onder ogen komt 😉

Even fast forward. Ik haalde 3 HAVO net niet. Leren vond ik stom. Ik kon het wel, maar alleen als het onderwerp me interesseerde.
De keuze die ik kreeg: doe dit jaar over of ga naar het examenjaar MAVO. Die keuze was eenvoudig. Weg van deze school, weg van de plek waar ik niet mezelf kan zijn.

Want ik had nooit een mede scholier gezien die ik ook voelde wat ik voelde, ik dacht dat ik tussen die ruim 1400 leerlingen de enige was. Met gemak haalde ik mijn middelbare schooldiploma. Er stond zelfs een naar beneden afgeronde 9 voor Engels op mijn cijferlijst. 

Bewust gekozen kwam ik in Apeldoorn terecht, om de opleiding Middelbaar Toeristisch en Recreatief onderwijs te doen. En vanaf toen…. Werd ik een beetje verliefd en een beetje verward . Zeg maar gerust heel erg verliefd en verward. De keiharde realiteit sloeg in als een bom.

Ik was zestien. We waren op maandagochtend ons “animatie trainingsweekend” aan het na bespreken. Ze was te laat. Ze woonde in Zutphen en moest elke ochtend vroeg de deur uit net als veel klasgenoten. We zaten bij elkaar. Marloes ontbrak, het viel me meteen op. Normaal zag ik alleen wanneer een vriendin uit ons “kliekje” er niet was of te laat zou komen. Maar ze kwam binnen lopen en zei dat ze te laat was door het openbaar vervoer. Ze liep op de groep af. Het enige wat ik nog kon denken: “F*ck. Oh f*ck. Ik ben verliefd.”

Bam! Zo uit het niets. Ik zag het echt niet aankomen, en ik was zo enorm van slag. Nog niet eens zo zeer vanwege het feit dat ze ook een meisje was, want inmiddels 4 jaar verder dacht ik daar niet meer zo angstig over. Maar dat het me zo overviel, dat was echt een enorme schrikreactie. Een klasgenote zei nog: “Wat ben je stil, normaal praat je aan 1 stuk door!” En daar in dat sportlokaal, is een zware 4 jaar lange verliefdheid ontstaan die mijn hart heeft gebroken zonder dat zij het wist. 

Marloes was en is hetero. Ik hield het ook voor mezelf, niet alleen omdat ze hetero is, maar ook omdat ik nog in de kast zat. Tot ik mezelf elke avond in slaap huilde. Mijn klasgenootje en 1 van mijn beste vriendinnen vertelde ik het. Vanaf het station naar school zat ik bij een vriendin achterop de fiets. ‘Erna? Ik ben verliefd op iemand uit onze klas, maar het is geen jongen.” Ze reageerde verrassend positief. Ik liet haar raden wie het was. Want de schaamte zat nog altijd diep en ik vreesde niet geaccepteerd te worden. Voordat we op school waren wist ze het al. Hoe kon ze zo positief zijn? Want ik wilde het niet.  

Toch volgde de rest van mijn vriendinnen snel, het hoge woord was er uit en ik voelde me meteen een stuk beter. Er was 1 vriendin die mij via een simpel briefje liet weten, “ik vind het goed, als je maar niet op iemand uit ons groepje valt” Dat was mijn eerste aanraking met liefde en de beoordeling daarvan. Dat heb ik nog lang jammer gevonden, dat ze tegen me zei dat ik mijn verliefdheid waarschijnlijk gewoon verwarde met bewondering voor haar.

Bewonderen deed ik haar zeker. Ik heb uren gefascineerd naar Marloes zitten staren tijdens lessen waar ik me moest focussen op de docent. De vlinders vlogen zo hard, dat ik er bijna beroerd van werd. Ik werd rood als ze me aansprak, want ze mocht me ook nog eens. Wel ja, maak het nog ingewikkelder, dacht ik. En ik kreeg haar niet uit mijn hoofd. Het is een wonder dat ik goed cijfer na cijfer haalde. De opleiding was dan ook wel heel erg leuk, maar zij nog altijd leuker.  

Gedichten schreef ik voor speciaal voor haar, ik heb ze nooit durven geven. Mijn vriendinnen lazen ze wel en accepteerden het zowat nog beter dan ik. Oh, wat heb ik veel tranen gelaten om haar. Maar na 4 jaar opleiding kwam er een eind aan mijn verliefdheid. Ze verdween uit mijn leven en ook langzaam uit mijn hart. Vanaf toen heb ik geen tranen meer gelaten omdat ik ben wie ik ben.

Toch ben ik in al die jaren ben ik alleen relaties met mannen aangegaan. En het pijnlijkste is…Zelf kon ik het niet compleet accepteren. Dat ik gewoon voor vrouwen val. Ik ben nooit negatief benaderd. Maakte mezelf wijs dat mannen ook goed zijn. Bi zijn, dat hoor je overal. Lekker veilig, zo’n hokje. 

En nu… dankzij één van mijn jongste collega’s weet ik dat ik een man ook echt niet hoef uit te sluiten. Maar oh wat word ik gelukkig nu ik eindelijk mezelf ben. Gay is okay. Elke geaardheid is okay. En iedereen heeft denk ik wel zijn eigen “Marloes”.

This is my story. Liefde is okay, in welke vorm dan ook.

Heidi
Hoi! Ik ben Heidi, 39 lentes jong en woon met mijn katje Bella in Enschede. Op mijn 16e had ik mijn coming out als biseksueel, daarna een jaartje of 2 gedacht dat ik panseksueel ben. Maar... Het grote woord is er uit sinds kort: ik ben hartstikke lesbisch! Wat een opluchting. En ook hier ga ik zeker nog over schrijven. Maar labeltjes zijn voor mij niet belangrijk: ik hou gewoon van mensen! Wat ik leuk vind: lezen, schrijven, kleuren, muziek luisteren, Netflix/Videoland, knuffelen met mijn huisdier, luieren, tutten, ik hou van quotes en hardlopen. Inmiddels staan mijn hardloopschoenen alweer 3,5 jaar in de kast, misschien tijd voor hun 2e coming out? Ik ben enthousiast, praat veel en graag, ben dol op sarcasme, ben eigenwijs, soms iets te perfectionistisch, behoorlijk bijdehand en erg zorgzaam. Mijn favoriete quote momenteel: "The best things in life are free"

2 REACTIES

  1. Wauw!! Mijn 1e vrouw heette ook Marloes.. Heb hetzelfde als jij, bi is veiliger..Suf, word begin januari 36, en op mijn 28ste werd ik dus verliefd op Marloes.. Die ‘het’ niet bleek te zijn voor mij..Kort daarna viel ik als een blok voor Almira..(heb haar op fb) Ik was ontzettend verliefd op haar, maar qua hobby’s en interreses maar vooral muzieksmaak verschilden we hemelsbreed..Zij houdt van hardcore, ik heb een keer op de snelweg gedreigd uit te stappen als ze die …… niet uitzette.. Heb (vind ik zelf) een heel brede en goede smaak qua muziek, maar echte muziek komt uit instrumenten, en niet uit een computer..Vind het iig heel leuk dat ik jou ineens tegenkom op fb..Lezen, wandelen, knuffelen met m’n huisdieren, vooral doggy vind ik heerlijk..Ze zijn ook allemaal tot op t bot verwend..Volgens mij ben jij een superleuk en mooi mens…

  2. Patricia bedankt voor je ontzettend lieve en leuke opmerking!!

    Bedankt dat je mijn column hebt gelezen. Dat waardeer ik enorm! En een heel fijn compliment ook, zo krijg ik ze niet vaak.

    Wat kan het raar lopen in het leven he? Vaak zijn degenen waar we ons tot aangetrokken voelen in veel dingen juist niet hetzelfde.

    Hoe mooi is het als je dan toch juist zo hard voor elkaar valt? 🙂

    Een hele dikke knuffel en een goed weekend gewenst!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in