Leestijd: 3 minuten

Soms filosofeer ik over een wereld waarin gelijkheid en daarbij gelijke rechten normaal is. Waarbij wij daar niet voor hoeven te demonstreren, dat we niet voor hoeven te vechten, maar dat het er gewoon is.

Helaas blijkt maar al te vaak dat dit niet zo is. Waarin in sommige culturen anders geaard zijn wordt veracht, je wordt gehaat. Je wordt mishandeld, beschoten en verstoten. Dit doet mij enorm veel pijn.

Als voorbeeld het verhaal van de mevrouw in een AZC. Voor veiligheid kom je uit een ver land, helemaal naar Nederland. Een barre tocht heb je achter de rug. Je zag geen enkel andere uitweg dan vluchten uit je land. Naar een land waarvan je dacht, en of hoopte dat je je zelf kon en mocht zijn. Een land waarin LHBT-rechten hoog in het vaandel staan. Een land waarin iedereen (zoals men zegt) zichzelf mag zijn. Helaas bleek het niet waar, door haat uitingen van anderen werd iemand overgegooid met heet water.

Het allermeest verbaast mij gewoon dat een mens, een mens van vlees en bloed er überhaupt toe in staat is om dit een ander aan te kunnen doen. Dit is niet meer pesten, of dreigen. Dit is martelen. In mijn kring ken ik wel mensen die geloven, de meesten zijn Christelijk. Echter is er niemand in mijn sociale kring die homoseksualiteit veracht, want zij denken: God is liefde, God maakt liefde en ook liefde tussen mensen van hetzelfde geslacht.

De wereld en de mensen die erop leven is eigenlijk een raar en bijzonder iets. In een tijd waarin wij worden verwacht steeds socialer naar elkaar te worden, lijkt het wel of we juist steeds verder van elkaar afdrijven. Als twee planken in het water. De grenzen tussen landen lijken groter te worden, de culturen lijken meer overhand te nemen. De mensheid lijkt steeds meer in ik-vorm te denken als in de wij- vorm. We willen toch allemaal een wereld waarin iedereen welkom is.

Terug komend op mijn regenboogbril. Ooit moet er toch een moment komen dat de hele wereld gewoon blij is dat iedereen er gewoon mag zijn. Dat er geen oorlog is, dat er geen goed en fout is. Dat liefde er gewoon mag zijn, Dat je mag zijn zoals je bent en wie je wilt zijn.

Heel lang denk ik na over hoe? Hoe kunnen we er voor zorgen dat dit kan? Hoe kunnen we zorgen dat mensen gaan geven om elkaar, hoe kunnen we mensen zo ver krijgen dat er ergens in het geloof ook een regenboogballon welkom is? Ik weet het niet, ik ben geen god, ik ben geen mensen redder, ik ben geen held.

Maar zoals mijn moeder altijd zei: ‘verbeter de wereld en begin bij jezelf’. En dat is het natuurlijk ook. Begin bij jezelf. Begin in de buurt, begin je regio, je dorp je stad. Blijf niet achter de vensterbank zitten, maar laat je zien in je prachtige regenboog kleuren. Schaam niet voor wie je bent en wat je liefhebt. Maar laat de wereld zien dat het er is en hoe normaal het is. Inmiddels doe ik dat ook. Hoppa mijn ding, en het maakt mij niet uit wat je er van vindt.

Ook denk ik en daar zijn scholen ontzettend goed mee bezig. Om hele jonge kinderen al bewust te laten worden van verschillende liefdes. Ook voor kinderen zelf, maar ook voor later en de volwassenen. Want des te jonger het ‘normaal’ is. Des te minder wordt het abnormaal.

Laatst was er een discussie op Instagram, over dat ze ‘verplicht’ willen stellen dat er op de basisschool in de kleutergroepen al aandacht wordt gegeven aan homoseksualiteit. De reacties van menigeen daar schrok ik van. Dat liep uit een van, nee je maakt kinderen ziek, tot ja dat is goed voor bewust wording. Natuurlijk ben ik helemaal voor, kinderen vroeg kennis te laten maken met verschillende geaardheden. En natuurlijk hoeft dat niet om seks. Maar verander al gewoon dat je in de Barbie bak ook gewoon twee mannen doet. Schrijf in een ‘gewoon’ kinderboek dat een vriendje 2 papa’s heeft. Het zijn kleine dingen, die veel betekenen.

Kinderen worden met regenboog bril geboren, helaas maakt de maatschappij hen zo zwart wit..

Een wereld zonder grenzen, zonder haat, en zonder oorlog. Dat is waarschijnlijk een utopie. Maar we geven het niet op!

Laat vooral jullie mening weten, filosoferen jullie wel eens over hoe de wereld beter zou kunnen worden? Hoe we meer liefde op de wereld krijgen? Hoe we de grenzen kunnen vervagen?

Als je er over nadenkt, hoe denk jij dat we dit kunnen. Hoe kunnen we het voor elkaar krijgen met z’n allen?

Ik vind het leuk om te lezen wat jullie daar over denken.

Voor nu bedankt voor het lezen

Liefs,

Jessica n

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in